Vier dingen die je wilt leren bij uitstel gedrag

Coach Coaching Eindhoven burn-out quarterlife crisis filosoof

Schrijver: Jeroen

Uitstel gedrag. Iedereen heeft er in meer of mindere mate last van. De ultieme test of voor de echte uitsteller: je hebt al een jaar lang een actie op je to-do lijst staan.

Een jaar is voor de meerderheid meer dan één procent van zijn leven. Welke actie kan zo intimiderend of moeilijk zijn dat we hem zo lang uitstellen en negeren? Voor sommige maakt het niet uit wat; een afspraak bij de dokter, dat ene laatje in de kast opruimen, een plintje vastplakken die al die tijd al een doorn in het oog is.

Een chronische uitsteller houdt zichzelf constant voor de gek met dezelfde illusies over hoe zijn geest werkt en hoe je dingen werkelijk gedaan krijgt. Je loopt iedere keer weer tegen dezelfde figuurlijke lamp, trapt steeds weer in dezelfde valkuilen en snapt niet dat je iedere keer weer hetzelfde gedrag vertoont wat je tegenhoudt om die dingen werkelijk te doen.

Af en toe zie je een van deze valkuilen vlak voordat je er weer in stapt, en uiteindelijk zie je de waarheid achter de illusie. In dit artikel deel ik vier van dergelijke waarheden waarvan ik wou dat ik het aan mijn jongere zelf kon vertellen.

  1. Vertrouwen komt nadat je bent begonnen, niet eerder

Voor de uitsteller voelt het starten van een taak altijd gevaarlijk, omdat dit het eerste moment is waarop je als een gek of idioot kunt worden beoordeeld. Je kunt oneindig over een taak nadenken; plannen en je een voorstelling maken terwijl je een zeker gevoel van veiligheid geniet. Maar het moment van daadwerkelijk starten brengt reële gevaren met zich mee: falen, complicaties en misschien de ontdekking van een nieuw, dieper niveau van je onbekwaamheid.

Dus voordat je begint, zoek je een beetje meer zekerheid dat het goed zal verlopen. Dit leidt onvermijdelijk tot meer planning, meer denken, misschien een mooi schema en planning van de mogelijkheden (zowel mentaal als op papier), misschien start je lukraak een onderzoek op internet. Een klassieker binnen het ontwijkend gedrag is een grondige huisreiniging om je geest ook helder te krijgen, of een dagje sauna om even te ontspannen zodat je daarna goed aan je taak kunt beginnen.

Hoe voorbereid wil je je voelen? Het is moeilijk te zeggen, maar het is altijd iets meer dan je nu voelt.

Vertrouwen is nuttig voor elke taak, maar in werkelijkheid is er maar weinig dat je kunt doen voordat je begint. Zodra je de taak daadwerkelijk start, begint het balletje vanzelf te rollen. Je ontdekt snel waar de echte inspanning vereist is, wat verrassend eenvoudig is en welke mogelijkheden je kunt negeren. Je hippe schema of planning valt ineens in het niet. Je doet gewoon het volgende wat nodig is.

Het is bijna magisch zoals de taak kleiner begint te worden, omdat het niet langer volledig in je verbeelding bestaat. Pas dan, wanneer een deel van de realiteit van de taak achter je ligt, komt het vertrouwen voor het eerst.

“Een jaar is voor de meerderheid meer dan één procent van zijn leven. Welke actie kan zo intimiderend of moeilijk zijn dat we hem zo lang uitstellen en negeren?”

2. Je problemen lijken met elkaar verweven, totdat je er één oplost

Hoe langer en hoe stoffiger je takenlijst wordt, des te meer lijkt het een hopeloze wirwar van onderling verbonden problemen. Je hebt geen idee hoe lang iets zal duren, en welke nieuwe problemen er zullen ontstaan ​​als je je ergens in vast zal bijten. Er is een angst dat je het erger te maken.

Je to-do lijst begint eruit te zien als een enorm probleem, als een vervloekte wirwar van kerstlichtjes die een overeenkomstig grote, enkelvoudige poging nodig zal hebben om te ontwarren. Deze geweldige inspanning is altijd gepland voor de volgende maandag.

In werkelijkheid is de wirwar niet echt. Het is een hallucinatie die wordt gecreëerd wanneer je alles in je hoofd in kaart probeert te brengen zonder echt iets te doen.

Werk wordt altijd in stukken opgedeeld en je weet nooit hoe het eruit ziet totdat het gebeurt. Zoals David Allen (Getting Things Done) zegt: you can’t “do” a project, you can only do actions, and projects are nothing but actions. Ofwel, je kunt een aan een project werken, je kunt alleen acties uitvoeren en projecten zijn niets anders dan een verzameling acties. Zelfs grote projecten bestaan ​​alleen uit schetsen, telefoontjes, aanvraagformulieren, en andere kleine, uitstekend uitvoerbare acties.

Zelfs wanneer je letterlijk een grote knoop in een wirwar van touw wilt ontwarren, dan is het alleen maar een kwestie van geduldig een streng touw terug langs zichzelf te volgen, terwijl je al het andere negeert.

Het voelt alleen hopeloos op het moment wanneer je het pad volledig in je hoofd tracht terug te vinden. En die hopeloze mentale taak is wat de uitsteller altijd probeert te doen: het van tevoren doorzien van alle moeilijkheden zodat ze perfect kunnen worden vermeden.

Het is onmogelijk. Je moet een actie of taak kiezen en eraan beginnen. Als je eenmaal begonnen bent, wordt de illusie in je hoofd verdreven en zal de hopeloosheid drastisch zakken. Ik geef je mijn woord: jouw hele to-do lijst ziet er anders uit op het moment dat je één moeilijke taak afstreept.

3. Afmaken is het belangrijkste; “Werken aan” is nutteloos of erger

Werk iets af elke keer dat je aan het werk gaat. Ga naar het einde van een hoofdstuk, een sectie, een bepaalde fase van een bepaald soort.

Werk niet alleen aaniets. Het is heel goed mogelijk om een ​​rijk gevoel van vooruitgang te ervaren zonder echt dichter bij het bereiken van iets te komen. Het is zelfs gemakkelijk om per ongeluk een taak groterte maken, ondanks dat je eraan werkt. Je blijft toevoegen, verfijnen, vervangen en gissen, en aan het eind van de dag heb je meerwerk in plaats van minder.

Als je de vraag “Wat probeer je nu te voltooien?” niet kunt beantwoorden, dan maak je de taak waarschijnlijk groter, in plaats van het einde naderen.

Om deze illusie te verdrijven, schrijf ik vaak op een stukje papier wat ik probeer te voltooien in deze sessie. Ik heb er nu een naast mij. Er staat “blog voor deze week schrijven”.

Het is gemakkelijk om de noodzaak van afwerking over het hoofd te zien, vooral als je niet gewend bent om veel gedaan te krijgen. Het gevoel van vreugde dat gepaard gaat met ‘ergens’ komen kan al snel aanwezig zijn, zelfs als dat ‘ergens’ niet is gedefinieerd. Om een voorbeeld te geven; zelfs een in cirkels gaand schip voelt snel aan.

Coach Coaching Eindhoven burn-out quarterlife crisis filosoof

4. Doen voelt gevaarlijk aan en afslaan voelt veilig, maar het tegendeel is waar

Uitstelgedrag impliceert een grote hoeveelheid denken over doen, zonder veel daadwerkelijk te doen. Dit denken is onvrijwillig en vaak pijnlijk en houdt pas op nadat het doen begint.

In je verbeelding kun je de horror en strijd van acties die je nog niet eens bent begonnen, leven en opnieuw beleven. Deze ingebeelde strijd kan maanden of zelfs jaren duren, zelfs voor taken die minder dan een uur duren.

Als reactie op deze mentale gruwelen wacht de uitsteller zijn tijd af alsof vertragen een voordeel is. “Ja, ik zal het later doen, wanneer ik psychologisch voorbereid ben, wanneer ik de juiste middelen verzameld heb, wanneer het juiste moment zich zal aandienen.”

Ondertussen stapelen zich nieuwe moeilijkheidsgraden op, bovenop de oorspronkelijke taak. Door het begin opnieuw te plannen, heb je de taak moeilijker, groter en gevaarlijker gemaakt in je verbeelding. De doorlooptijd is weggevaagd, net als elk momentum dat zich mogelijk heeft aangediend. Dan is er schaamte, omdat je zo lang hebt gewacht, waardoor het vooruitzicht om om hulp te vragen van onaangenaam naar ondenkbaar gaat.

Alle begin zonder veel vertrouwen lijkt gevaarlijk, maar het echte gevaar is vertraging. Je tijd afwachten lijkt een stap in de richting van veiligheid en zelfverzekerdheid, maar je beweegt eigenlijk nergens heen. De taak wordt nog moeilijker, terwijl echte, voorspelbare gevaren op je afkomen: gemiste deadlines, straffen, schaamte, stress en verdere schade aan je zelfvertrouwen.

Bijna altijd zijn de meest voorspelbare, meest schadelijke en gemakkelijk te vermijden gevaren het gevolg van stilstand. Hoe langer je spendeert aan een nerveuze opwarmingsdans, hoe groter de duikplank wordt.

Geef een reactie

Sluit Menu